Περὶ Ἐκκλησιασμοῦ καὶ Ἐκκλησιαστικοὶ Ὕμνοι ἀπὸ τὸν Γέροντα

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

A homily on churchgoing. An ecclesiastical hymn by the Elder. It was recorded abroad. Today the word of God will be spoken to you by the Most Reverend Abbot of the Holy Monastery of Philotheou on the Holy Mountain, whom we have the blessing and the great joy to have here among us. Please, be seated.

Father Ephraim:

My blessed Christians, today is Sunday, a day of joy, the resurrectional day, the first day of the week. It is the day of the Lord Jesus, who rose for us, in order to raise us up on the last day, at His Second Coming. It is a Christian obligation, the duty of every Orthodox Christian, on this day to be in his Orthodox Church, there where he was reborn through Holy Baptism and became a child of God the Father and an heir of His Kingdom.

Every morning on weekdays the streets are full. People go out to fulfill their duty to work. On Sunday, the streets are empty. Few—very few—go to fulfill their duty of worship or attend church. It is sad, deeply sad, because without attending church and participating in the Mysteries, a Christian gradually grows cold in soul. He grows cold, he falls into numbness,

so that his absence from the duty of worship makes no impression on him at all. By contrast, when it comes to work, there we see eagerness and an exact keeping of duty. And yet it is a sacred and holy and saving duty of every Orthodox Christian, on the holy day of the Resurrection, on Sunday, to come with love to Christ in the Church and to listen to the divine words with katanyxis, with compunction, and in sacred silence.

My blessed Christians, love the holy Church, where the light of Christ shines and illumines every heart and soul that is open to receive it. This light is gladsome and serene, for it springs from the Mystery that is celebrated upon the Holy Table. It is the true light that illumines every man who comes into the world. The true light is Christ, for He said, 'I am the light of the world;

he who believes in me shall never die, but I will raise him up on the last day. Come to the Church of Light and of Serenity; come and, in prayer, lay down all your problems in the light of the Orthodox Church, and they will find an enlightened solution. Every Sunday is a Resurrection. The Resurrection is our great hope. In one hymn, the Myrrh-bearing Women ask,

“Who has stolen from us our hope—Christ? And we ask the modern world, which, despite its apparent happiness, lives in gloom and melancholy: Has your hope been stolen from you? Have lack of faith, materialism, and the worship of the flesh stolen from you the hope of the Resurrection? The Resurrection is the rising of the sun. Death is a setting, not an annihilation.

When a person closes his eyes in death, he sets like the sun; he does not disappear or pass into nothingness, as nihilists and materialists claim. He sets below the horizon of this life and immediately rises into the horizon of the life to come, which is more beautiful and radiant—an unending day that knows no evening and never grows dark. What we regard as a sunset is the sweet dawning of daybreak. It is the sunrise of eternity.

The sun has risen; the darkness and the clouds are dispersed. Souls, fear no more; never, ever let yourselves reach the setting, the flickering out, the despair. No, no despair. For every problem there are solutions. For every sin there is forgiveness. Do not close the windows of your soul to the Sun of the Resurrection.

Judas closed them, and he despaired, and he took his own life. By contrast, Peter fell into the great sin of denial, yet he left his soul half-open. Great care is needed when tribulations and pain surround us. Beware of despair, for after the setting of tribulation, of sorrow, be sure that the sun of joy and hope will rise, a sun that warms the heart so deeply and drives away the darkness of the

various discontents and evils that were born of sin and of our estrangement from God, the sun that scatters and puts to flight the devil's black clouds of despair and desperation. Like a roaring lion the devil seeks, hunts, and runs about, looking for someone to devour; every demon and passion and sin is a savage beast, They lie in wait to find us idle and careless, so as to take us captive and hand us over to Hell through sin. The beasts hold sway in the darkness of night;

but the sun rises, and they hide, they cower deep in their dens. Savage beasts have wanted to make war on Christ and on Christianity, but they toiled in vain; they were forced to hide, to retreat into the caves of their own ideology. of their ideology. See how the sun of the Resurrection scattered them; they vanished when the sun arose.

If tens of thousands of soldiers standing on a mountaintop can command the sun to halt and prevent it from rising, then thousands of unbelievers will likewise be able to prevent the dawning of the Resurrection. The sun advances, calm and unhindered, until it reaches its high noon. And the Sun of the Resurrection, our Christ, advances through history undaunted, past the roaring of hidden beasts, past the spitting of foolish atheists.

And what happens when the sun rises? The cockcrow: the crowing of the rooster is heard. The crowing of the rooster is heard. The sun of the Resurrection has risen—the rooster of faith, the voice of love. Christians, the proclamation of the Resurrection is sounding forth. The first cockcrow announcing the Resurrection was heard from the Angel clothed in white. You seek Jesus the Crucified; He is risen, He is not here. Behold the place where they laid Him.

Faith in the Resurrection means proclamation, confession of the Resurrection. Christ is risen. Awake, O souls. Do not let the sleep of sin and death lull you. Rejoice: your churchgoing, today and always, is a proclamation and confession of the Lord Jesus, the God-Man. To the Risen Christ be glory and honor unto the ages of ages. Amen.

Come, let us worship and fall down before Christ, our King and God. Come, let us worship and fall down before Christ Himself, our King and our God. Bless the Lord, O my soul. O Lord my God, You are greatly magnified; You are clothed with praise and majesty, wrapping Yourself in light as in a garment, stretching out the heavens like a curtain; You cover Your upper chambers with waters, make the clouds Your chariot, and walk upon the wings of the winds. You make Your angels spirits and Your ministers a flame of fire.

He established the earth upon its firm foundation; it shall not be moved forever and ever. The deep covered it like a garment; the waters stood above the mountains.

The trees of the plain shall be filled, the cedars of Lebanon which You planted. There the sparrows shall make their nests; the heron’s dwelling is chief among them. The high mountains are for the deer, and the rock is a refuge for the hares. He made the moon to mark the seasons; the sun knows the time of its setting. You appointed darkness, and it became night; in it all the beasts of the forest shall roam.

The young lions roar for their prey and seek their food from God. The sun rises, and they gather together and lie down in their dens. Man goes out to his work and to his labor until evening. How magnified are Your works, O Lord! In wisdom You have made them all; the earth is filled with Your creation. There is the sea, great and wide; in it are creeping things beyond number, living creatures both small and great. There the ships pass through; there is that dragon You formed to play in it.

All things look to You, that You may give them their food in due season. When You give it to them, they gather it; when You open Your hand, all things are filled with goodness. But when You turn away Your face, they are troubled; You take away their breath, and they perish and return to their dust. You send forth Your Spirit, and they are created, and You renew the face of the earth. May the glory of the Lord endure forever; the Lord shall rejoice in His works. He looks upon the earth and makes it tremble; He touches the mountains, and they smoke.

I will sing to the Lord throughout my life; I will chant praises to my God as long as I have being. May my meditation be pleasing to Him, and I will rejoice in the Lord. May sinners vanish from the earth, and the lawless, so that they are no more. Bless the Lord, O my soul. The sun knows the time of its setting; You appointed darkness, and it became night. How greatly magnified are Your works, O Lord! In wisdom You have made them all. In peace let us pray to the Lord. For the peace from above and

the salvation of our souls, let us pray to the Lord. For the peace of the whole world, for the stability of the holy Churches of God...

They departed with fear and great joy to bring word to His disciples, to those disciples,

I say, in Galilee. And meanwhile some of the guard went to the chief priests and reported all

that had happened, together with the elders. And if this comes to the governor’s ears, we will persuade him and keep you out of trouble. So they took

the silver and did as they had been instructed. And this account has been widely spread among the Jews to this very day. Then the eleven disciples went to Galilee,

to the mountain where Jesus had directed them. And when they saw Him, they worshiped Him; but some doubted. And Jesus came and spoke to them, saying, “All authority has been given to Me in heaven and on earth. Go therefore and make disciples of all nations, Baptizing them in the name of the Father and of the Son

and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you; and behold, I am with you always, even to the end of the age.

Ομιλία περί Εκκλησιασμού Εκκλησιαστική ύμνη από τον Γέροντα Έγινε στο εξωτερικό Κυρίου σήμερα θα σας μιλήσει το Λόγο του Θεού ο Πανωσιόντατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου του Αγίου Όρους στον οποίο έχουμε την ευλογία να έχουμε κοντά μας με μεγάλη μας χαρά Παρακαλώ καθίστε Ο Πατήρ Εφραίμ Ευλογημένοι χριστιανοί μου, σήμερα είναι Κυριακή, ημέρα χαρμόσυμη, αναστάσιμη, η μία των Σαββάτων. Είναι ημέρα Κυρίου Ιησού που αναστήθηκε για μας, για

να μας αναστήσει ενδιασχάτη ημέρα της Δευτέρας Αυτού Παρουσίας. Χρέος χριστιανικό, καθήκον Ορθοδόξου Χριστιανού είναι αυτή την ημέρα να βρίσκεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία του εκεί που αναγεννήθηκε με το Άγιο Βάπτισμα και έγινε παιδί του Θεού και πατρός και κληρονόμος της Βασιλείας του Κάθε πρωί τις καθημερινές είναι γεμάτοι οι δρόμοι

Παγώνει, παθαίνει αναισθησία με αποτέλεσμα να μην τον κάνει αίσθηση καν η αποσία του από το καθήκον της λατρείας. Αντιθέτως δε όταν πρόκειται βία την εργασία εκεί βλέπουμε προθυμία και τήρηση ακριβή του καθήκοντος. και όμως Ιερό και Άγιο Καθήκον και Σωτήριο κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού την Αγία ημέρα της Αναστάσεως την Κυριακή να έρχεται με αγάπη στο Χριστό στην Εκκλησία και να ακροάζεται τα Θεία Λόγια με κατάνοιξη και ιερά σιωπή.

Χριστιανοί μου ευλογημένοι, αγαπήσατε την Εκκλησία Αγία, όπου το φως του Χριστού λάμπει και φωτίζει κάθε καρδιά και ψυχή που είναι ανοιχτή να το δεχθεί. Το φως αυτό είναι ηλαρό και γαλήνιο, διότι πηγάζει από το μυστήριο που επιτελείται επάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι το φως το αληθινό που φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο. Φως αληθινό είναι ο Χριστός, καθώς είπε «Εγώ είμαι το φως του κόσμου, ο πιστεύων εις εμέ, ου μία ποθάνη εις τον αιώνα,

αλλά να στήσω αυτόν ενδιασχάτη ημέρα». Ελάτε εις την Εκκλησία του Φωτός και της Γαλήνης, ελάτε και να αποθέσατε προσευχόμενοι όλα σας τα προβλήματα στο φως της Ορθοδόξου Εκκλησίας και θα τύχουν φωτισμένης λύσεως. Η κάθε Κυριακή είναι Ανάστασης. Η Ανάστασης είναι η μεγάλη μας ελπίδα. Σε ένα τροπάριο ρωτούν οι μοιροφόρες τι σ' έκλεψεν ημών την ελπίδα των Χριστών

Ο θάνατος μία δύσης, όχι εξαφάνισης. Ο άνθρωπος σαν κλείνει τα μάτια με τον θάνατο, δίει, δεν εξαφανίζεται, δεν πηγαίνει στο μηδέν, όπως ισχυρίζονται οι μηδενιστές ή οι ληστες. Βή για το ημισφαίριον τούτης της ζωής και αμέσως ανατέλλει στο ημισφαίριον της άλλης ζωής που είναι ωραιότερη, λαμπρότερη και παντός μια ανέσπερη αφράδιαστη ημέρα Αυτό που θερούμε βασίλευμα είναι γλυκοχάρεγμα αυγής Είναι ανατολή της αιωνιότητας. Ανέτειλε ο ήλιος, διελύονται τα σκοτάδια και τα νέφη.

Ψυχές, μη φοβάστε πλέον, ποτέ, μα ποτέ, μην αφήσετε να φτάσετε στη δύση, στο τρεμόσβημα, στην απελπισία. Όχι, όχι απελπισία. Για όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις. Για όλα τα αμαρτήματα υπάρχει άθεση. Μη κλείστε τα παράκτερα της ψυχής στον ήλιον της Αναστάσεως. Τα έκλεισε ο Ιούδας και απελπίστηκε και αυτοκτόνησε. Αντίθετα ο Πέτρος ασέπεσε στο μεγάλο μάρτυμα της Αρνήσεως, άφησε όμως μισάνυχτα την ψυχή του. Χρειάζεται πολύ προσοχή όταν μας κυκλώνουν οι θλίψεις και ο πόνος.

Προσοχή στην απελπισία, διότι μετά την δύση της θλίψεως, της στεναχωρίας Να είστε σίγουροι ότι θα ανατείλει ο ήλιος της χαράς και της ελπίδας Ήλιος που θερμαίνει τόσο πολύ την καρδιά και διώκει τα σκοτάβια των διαφόρων δυσφοριών και κακών που γέννησαν η αμαρτία και η απομάκρυση μας από το Θεό, τον ήλιο που διαλύει και φυγαδεύει του Διαβόλου τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας και της απογνώσεως. Ως λέων οριόμενος ο Διάβολος ζητεί, κυνηγά, τρέχει ποιον να καταπεί, θηρία ανήμερα κάθε διάβολος και πάθος και αμαρτία, Παραφυλάτουν να μας έβρουν σχολάζοντας και αμελούντας για να μας εχμαλωτήσουν

και να μας παραπέμψουν στην κόλαση διά της αμαρτίας Τα θηρία βασιλεύουν στις νυχτές το σκοτάδι, ανέτηλοι ο ήλιος κρύβονται, λουφάζουν μέσα στις φωλιές τους Φυρία, ανήμερα θέλησαν να πολεμήσουν τον Χριστό και τον Χριστιανισμό, αλλά ματαιοπώνησαν, αναγκάστηκαν να κρυφτούν, να υποχωρήσουν στα σπήλαια της ιδεολογίας τους.

Ο Ήλιος προελάβνει ατάραχος και ανενόχρητος μέχρι να φθάστη στο μεσούραμα του Και ο Της Αναστάσεως, ο Χριστός μας προελάβνει μέσα στην ιστορία απτόητος Από βρυχισμούς κρυμμένων θηρίων, από φτισίματα ανοήτων αθέων Τι γίνεται με την ανατολή του Ηλίου? Αλεκτροφωνία, ακούγεται το λάλημα του πετινού Ακούγεται το λάλημα του πετινού Ανέτηλε ο ήλιος της Αναστάσεως, πετινή της πίστεως, φθηνά της αγάπης Χριστιανοί, λαλείται το κήρυγμα της Αναστάσεως Η πρώτη αλεκτροφωνία της Αναστάσεως ακούστηκε από τον Λευκοδημένον Άγγελο Ιησούν

ζητείτε τον Εσταυρωμένον, η γέρθη ού και αστυνόδε Ήδη ο τόπος όπου έτυχαν αυτόν Πίστη στην Ανάσταση σημαίνει κήρυγμα Ομολογία της Αναστάσεως Χριστός Ανέστη Ξυπνάτε ψυχές Μη σας κοιμίζω ο ύπνος της αμαρτίας και του θανάτου. Χαρείτε, ο εκκλησιασμός σας σήμερα και πάντοτε σημαίνει κήρυγμα και ομολογία στην Θεατροπία του Κυρίου Ιησού. Το Αναστάντη Χριστό δόξα και τιμή εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Προσκυνήσομε και προσπέσουμε Χριστό το Βασιλείμον Θεό, Δεύτερα Προσκυνήσομε και προσπέσουμε Αυτό Χριστό το Βασιλεί και Θεό ημών, Ευλόγη ψυχή μου των

Κύριων, Κύριε ο Θεός με μεγαλύνθις φόντρα, Εξομολόγηση και μεγαλοπρέπει εν εβίσω αναβαλλόμενος φως των σημάδιων εκτείνων των Ουρανών ως ιδέριν, Ο Σταγάδος εν είδεσαι τα υπερό αυτού, ότι θείς νέφη την επίβασην αυτού ο περιπατών επιπτερήγων ανέμων, οποιόν τους εγκέλωσε αυτού πνεύματα και τους λειτουργούσε αυτού πυροσπλώδα. Ο Θεμελιών την γη επί την ασφάλεια ναυτής, ου κληθήσεται εις τον αιώνα του αιώνας. Άβριστος το σημάτιον των περιβόλειων αυτού, επί των ωραίων στήσανται ήδεταν,

ο Ιεροδίων ανθρώπος στη ρύζη, χορταστήσατε τα ξύλα του παιδιού, εκεύρε του λιβάνου, άστε φύτες σας, εκεί στον Θείο ενός έφτιαξε, του Ιεροδιού η κατοικία υγείται αυτόν, όριθε ψελά της Ενάφης, πέτρα κατά τη γη της λαβωής, εφήνισε σελήνη μυσκερούς, ο ήλιος έγνοω την δύση ναυτού, έθος κότος και αγένετο νύπης, Εν αυτοί διελεύσονται πάντα τα θηρία του ντριμού, σκύμνοι οδειόμενοι το αρπάσα και ζητήσε παρά το οποίο βρόσιν αυτοίς, ανέτηλεν ο ήλιος και συγνήκτησαν και εις τα σμάδρα σ' αυτόν και τα στήσονται. Εξελέψατε άνθρωπος επί των έργων αυτού και επί την εργασίαν αυτού έως εσπέρας. Σε μεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία υποίησας, επληρώθη η γη

της κτίσεών Σου. Αυτή η θάλασσα, η μεγάλη και ευρύχορος, εκεί έρχεται ο νουκιές την αριθμός, ζώα μικρά με τα μεγάλων, εκεί πλοία διαπορεύονται, δράκων ούτως ονέπλαστας εμπέζει αυτή, Πάντα προσέχως δοκώσιν, δούνε την τροφή να πείς εις εύκαιρον Δόντα σου αυτοί συλλέψουσιν, ανοίξαν τόσο την χείρα Τα σύμπαντα απληστήσονται Χριστότητος Αποστρέψαν τόσο το πρόσωπον ταραχτήσονται Ανταμελείς το πνεύμα αυτών και εκλείψουσι και ειστογχούν αυτών επιστρέψουσι Εξεποστελείς το πνεύμα σου και κτιστήσονται και να εγκαινείς το πρόσωπο της γης, είπε η δόξα Κυρίου εις τους αιώνες, εφρανθήστε Κύριος επί της έργης αυτού, ο επιβλέπων επί την γη και επί όλας την τρέμει, ο

απτώμενος των ωραίων και καπνίζοντας, άσο το κυρίαν τη ζωή μου, ψαλώ τον Θεό μου, Θεός υπάρχω, Αυτό η διαλογή μου, εγώ δε φρανθίσουμε επί το Κυρίο, εκλείπει εν αμαρτωλία από της γης και άνομοι ώστε μη υπάρχει ναυτούς, ευλόγη ψυχή μου των Κύριων, ο ήλιος έχουμε την δύση ναυτού, έδους κότος και γένετο νύχτω, σε μεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία θύμη. Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώ με, υπέρ

της άμνος εν ειρήνη και της ατηρίας των ψυχών ημών, του Κυρίου δεηθώ με, υπέρ της ειρήνης του σύμβαντος κόσμου, ευθετίας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών

Μάθηση Γαλιλαίου

μετά φόβο και χαράς μεγάλη, μόνο Αυγγείλε, τις μαθητές αυτούς, τις μαθητές αυτούς, τες λέγω, και

Γαλιλαία,

κύκλαν της Ερχιερεύσια πάντα, τα γεννόμενα, και την Αθέντες μετά τον Πρεσβυτέρο,

και ειδώντες Αυτόν, προσεκίνησαν Αυτόν οι δε δίστασαν και προς Ελθόν ο Ιησούς κάβησεν αυτοίς λεγόν εν δόχτυμη Πάσα Εξουσία εν Ουρανώ και επ' η γη φορευθέντες μαπιτεύσατε πάντα τα έθνη Βαπτίζονται σ' αυτούς εις το όνομα του Πατρών και του Υιού και του Αγίου Πνεύματον, διδάσκονται σ' αυτούς τη ρήμ πάντα, όσα εν έτη λάμνη νοιμή, ειδού εγώ με θυμόνιμη θα

σημαίνω.